Apartamentowiec w Zurychu

 Inwestycja deweloperska została zaprojektowana na wyjątkowo wymagającej działce, z istniejącym, głębokim wykopem oraz niekorzystnymi warunkami terenowymi, które stały się punktem wyjścia do stworzenia architektury ściśle zespolonej z krajobrazem. 

Bryła budynku w ponad 70% ukryta została pod powierzchnią terenu. Zamiast klasycznej dominanty nadziemnej stworzyliśmy horyzontalną, tarasową strukturę, „wyciętą” w zboczu i stopniowo odsłaniającą się wraz z obniżaniem terenu. Taka strategia pozwoliła zminimalizować wizualną ingerencję w otoczenie, zachować kameralną skalę zabudowy oraz w pełni wykorzystać potencjał widokowy działki. 

W obiekcie zaprojektowano pięć luksusowych apartamentów o powierzchniach od około 240 do 460 m². Pomimo znacznego zagłębienia bryły, każdy z apartamentów został w pełni doświetlony światłem dziennym oraz posiada bezpośredni dostęp do prywatnego ogrodu i własnego tarasu. Kluczowym elementem są przeszklone stropy płytkich basenów, które doświetlają przestrzenie zlokalizowane poniżej poziomu terenu, tworząc nieoczywiste relacje pomiędzy wodą, światłem i wnętrzem. 

Układ funkcjonalny oparto na zasadzie dwupoziomowych apartamentów, w których strefy dzienne i prywatne przenikają się poprzez otwarcia widokowe i wewnętrzne galerie. Wyjątkiem jest największy, 460-metrowy penthouse – apartament o unikatowej strukturze przestrzennej. Jako jedyny w budynku nie łączy on bezpośrednio dwóch sąsiadujących kondygnacji, znaczna różnica poziomów pomiędzy jego strefami została rozwiązana za pomocą prywatnej, wewnętrznej windy. 

Architektura obiektu opiera się na czytelnym rytmie poziomych płyt tarasowych, dużych przeszkleniach i szlachetnych, naturalnych materiałach – betonie architektonicznym, drewnie oraz zieleni wprowadzanej na dachy i tarasy. Zielone dachy oraz ogrody kaskadowe nie tylko wzmacniają relację z krajobrazem, ale również poprawiają mikroklimat i wpisują budynek w ideę zrównoważonego projektowania. 

Projekt w Herrlibergu jest rozwinięciem podejścia BXB studio do pracy z trudnym kontekstem terenowym i ograniczeniami formalnymi. Zamiast je maskować, architektura wykorzystuje topografię, światło i przekrój jako podstawowe narzędzia projektowe. Efektem jest budynek, w którym skomplikowane uwarunkowania działki bezpośrednio kształtują układ przestrzenny, sposób doświetlenia i relację wnętrz z otoczeniem.